اين شعر تقديم به گل بهارم كه میداند بيشتر از هر چيزي در زندگي من ارزش داره مي خواهم اينجادر اين وبلاگ بي ارزش بهش بگم كه خيلي دوستش دارم بهش بگم كه زندگي بدون آن برای من ارزشی ندارد ومن بدون ............... جان جگرم ميميرم... .
غم که می آید درو دیوار شاعر مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی شود
در تو زندانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ترین رفتار شاعر می شود
می نشینــــــــــــــــــــــی چند تمرین ریاضی حل کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
خط کش و نقاله و پرگار شاعر مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی شود
تا چه حد این حرفها را مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی توانی حس کنی؟
حس کنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی دارد دلم بسیار شاعر مــــــــــــــــــــــی شود
تا زمانی با توام انگار شاعــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر نیستم
از تو تا دورم دلم انگار شاعـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر می شود
باز مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی پرسی چطور اینگونه شاعر شد دلت؟
تو دلت را جای من بگــــــــــــــــــــــــــــذار،شاعر مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی شود
گـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرچه می دانم نمــــــــــــــــــــــــــــــــی دانی چه دارم میکشم
از تو میگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوید دلم هر بار شاعر مــــــــــــــــی شود...
درخــــــــــــــــــــــــــــــــــــتواب نازبودم شبـــــــــــــــــــــــــــــــــــی
دیدم کســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی درمـــــــــــــــــــــــــــــی زند
در را گـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشودم روی او
دیدم غــــــــــــــــــــــــــــــم اســــــــــــــــــــــــــــــــــــت درمی زند
ای دوستان بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی وفا
ازغـــــــــــــــــــــــــــــــــــم بیامـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوزیدوفا
غـــــــم باآن همه بیگانگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
هرشب به من ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر مـــــــــی زند.
مراصدبارازخودبرانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی دوستت دارم
به زندان خیانت هم کشانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی دوستت دارم
چه ســــــــــــــــــــــــــــــــــــودازمهرورزیدن
چه حاصـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل ازوفاکــــــــــــــــــــــــــــــــردن
مرالایق بدانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی یاندای دوستت دارم
ای کسانی که ماموردفن تن من هستیدبه هنگام بردنم: جنازه ام را درکفن سیاه زنگی بپچیدتاهمه بدانندهرچه سیاهی بوده ازآن من بوده است. دستانم را ازکفن بیرون بگذارید تاهمه بدانند بادست خالی به سوی دیارنیستی می شتابم. موهایم را آشفته بگذاریدتاهمه بدانند دست محبت برسرمن کشیده نشده است.چشمانم را بازبگذاریدتاهمه بدانندچشم به راه جان سپرده ام. لبانم را بازبگذاریدتاهمه بدانندتاآخرین لحظات بافریاد دوستت دارم خاموش شده ام.تکه یخی را برتابوتم بگذاریدتابه جای تنهایار و یاورم برمزارم گریه کند. سپس سرقبرم درخت بکاریدتابجای پدرم ازمن حمایت کند.
نوسندگان
